Selecteer een pagina

Hej, het is oke om jezelf niet altijd mooi te vinden

Voel ik mij altijd fijn en comfortabel in bikini? Nope. Ben ik eerlijk in. Na een koude winter als mijn hoofd nog in een dipje zit en mijn benen nog zo wit zijn als sneeuw voel ik mij niet zo mooi. En ook niet op een prachtige zomerdag, als ik ongesteld moet worden, chagrijnig ben en last heb van schurende bovenbenen. Ook dan, not so happy in bikini.

 

Tot vorig jaar heb ik hierdoor gedacht dat ik niet moet doorgaan met @happyinbikini.nl zolang ik nog niet volledig tevreden ben over mezelf. Maar dat deed me ook realiseren dat ik dan zou streven naar perfectie. Naar dat perfecte altijd happy in bikini gevoel. Dat me heel eerlijk gezegd deed denken aan hetzelfde streven naar dat perfecte bikini lichaam van vroeger. En dat is precies waar @happyinbikini.nl niet voor staat.

 

Bodypositivity

De huidige bodypositivity beweging groeit elke dag sterk. In tijdschriften, social media post en films komen bemoedigende quotes voorbij. Vrouwen durven en willen hun lichaam laten zien, maar vooral ook hun trots over het overwinnen van hun angsten en onzekerheden. Ik kan het enkel maar bemoedigen en bekijk alle foto’s, interviews en posts met respect. Toch bekruipt mij soms het gevoel dat het haast onmogelijk wordt om toe te geven dat je niet altijd even happy bent met je lichaam of onzekerheden hebt.

Rond 1850 ontstond de eerste bodyposi beweging genaamd ‘The victorian dress reform movement’. Als reactie op de onmenselijk strakke korsetten en grote oncomfortabele jurken. De manier van kleden in die tijd werd bestempeld als mooi en vrouwelijk, maar beperkte de vrouw enorm in haar vrijheid. Vrouwen hadden mede dankzij deze kleding niet dezelfde mogelijkheden als mannen. Probeer tegenwoordig maar eens te fietsen of te spelen met je kinderen in zo´n strak keurslijf. Niet te doen! Laat staan je favoriete lesje yoga.

Inmiddels is de bodypositiviteitsbeweging geëvolueerd tot het omarmen van álle lichaamsvormen, huidskleuren, structuren, beharing etc. Waar wij dankzij deze opkomende bewegingen de afgelopen decennia kunnen kiezen in wat wij dragen, hoe we het dragen en wat we willen uitdragen. Lijkt het er helaas ook op dat wij nog niet oprecht mogen uitkomen voor waar wij ons zélf prettig bij voelen zonder hier vanuit alle kanten over beoordeeld te worden.

Niet goed genoeg

Fatshaming. Skinnyshaming. Colorshaming. Zelf nu anno 2020 zijn deze shamings eerder alledaags dan uitzonderlijk. Aan de ene kant zijn er vrouwen die te horen krijgen dat zij niet genoeg vet hebben om de hashtag #bodyposi onder hun foto te mogen plaatsen. Aan de andere kant krijgen vrouwen die oprecht tevreden zijn met hun lichaam en deze na een jarenlange strijd hebben geaccepteerd te horen dat zij ´vetzucht´ promoten.

Aan alle kanten wordt er getrokken. ´Strong is the new skinny´, ´real man want curves´, ´nothing tastes so good as skinny feels´. Kritiek op kritiek. Te dun. Te dik. Te hoekig. Te klein. Te rond. Te lang. Kortom niet goed genoeg. Het komt voor mijn gevoel allemaal op hetzelfde neer. Door jezelf hoger te plaatsen dan een ander doe je namelijk precies hetzelfde wat je zelf ook niet wilt dat een ander bij jou doet. De behoefte beter te zijn dan een ander ontstaat vanuit de eigen pijn van onzekerheid en het zelf niet goed genoeg denken te zijn.

Positief individueel zelfbeeld

En daar ligt volgens mij precies de oplossing. Het werken aan dat positieve individuele zelfbeeld. Als iedereen zich goed genoeg zou vinden, tevreden zou zijn met zichzelf, schoonheidsidealen van vorige generaties zou kunnen loslaten, dan zou het niet meer uit hoeven maken hoe een ander eruit ziet.

In mijn ideale wereld mag iedereen mooi vinden wat die wil, zonder daar een lading oordelen over te krijgen (of te geven). En dat maakt iedereen meteen liever voor zichzelf, óók als je jezelf een dagje niet zo mooi vind.