Selecteer een pagina

Al een aantal jaar weeg ik me niet meer, de behoefte eraan is verdwenen. Soms nog puur uit interesse, maar in ieder geval niet op regelmatige basis. Het scheelt me veel frustratie en tijd en ik ben blij dat ik op dit punt ben beland. Toch zijn er nog van die momenten die mij in een flits van een seconde weer terug brengen naar gevoelens van jaren geleden. Zo ook gisteren. Ik was spontaan even gaan shoppen. Zag een mooie broek, bedacht me een maatje groter te nemen dan dat ik in de kast heb hangen dan zit deze tenminste iets aangenamer. Dit allemaal nog met een vrij neutraal gevoel. 

Ik trek de broek aan, raak haast verblind door de knoop die er af schiet richting mijn oog, de broekspijp lijkt wel ergens te blokkeren, ik zal vast scheef hebben gekeken en de verkeerde maat hebben gepakt. Toch staat heel duidelijk de maat die ik wilde pakken ook in de broek vermeld. De grootste maat in de winkel, er is geen grotere, het was mijn laatste kans.  

 

Niet goed genoeg

En daar stond ik dan, in het pashokje met mijn verstand van nu en het gevoel van mijn 18-jarige ik. Mijn verstand wist mij te vertellen, dat de maten vast kleiner uitvallen, dat een cijfertje er toch niet toe doet, dat er meer is in het leven dan mij druk te maken om dit. Maar op dat moment heel even voelde ik mij precies weer als die onzekere 18-jarige. En dát doet er wel toe. Want dat betekent dat er nog een stukje pijn zit. De pijn van het niet goed genoeg denken te zijn, door het idee dat mijn geluk en waardigheid afhangen van een cijfertje.

 

Cijfers

Door middel van cijfers kunnen we meten. Het brengt ons kennis. Waar stond je eerst en waar sta je nu, waar wil je naar toe en hoeveel is de weg daar heen. Sinds de mensheid kan rekenen hebben we het een stuk makkelijker voor onszelf gemaakt én veel bereikt. Toch zijn we ooit ergens begonnen met het hechten van een bepaalde waarde aan die cijfertjes. Dit getal is beter dan dat getal. Als ik dat getal heb bereikt sta ik op het plekje waar ik wil staan, dan ben ik goed, heb ik het goed gedaan. Cijfers op je weegschaal, cijfers op je Fitbit, het aantal volgers die je hebt, de cijfertjes op je bankrekening, allemaal cijfers die een heel handig hulpmiddel kunnen zijn om doelen te bereiken. Mits je deze los kunt zien van de emotionele lading die er soms bovenop ligt.

Ik zal niet ontkennen dat ik een sprongetje in de lucht doe als ik een x-tal volgers bereik. Toch een soort bevestiging, ik doe ergens iets goeds. Een waardeoordeel dat ik er zelf op heb geplakt. Maar kom er maar eens vanaf. Wat blijft er dan over? Wie of wat ben je nog zonder alle statistieken?

 

Doorvoelen

In dat pashokje voelde het alsof vroeger en nu zich tegelijkertijd afspeelden. De tiener en de volwassen vrouw stonden daar tegelijkertijd in dat hokje. Beetje spiriwiri hocus pocus, maar het gaf mij wonder boven wonder veel overzicht. Aan de ene kant was daar dat gevoel, dat angstige gevoel niet goed genoeg te zijn. Dat die andere maat toch echt wel beter is dan deze, dat dat niet mijn huidige maat is en paniek of ik daar dan ooit nog zal geraken. Deze angst heb ik doorvoeld. Daar in dat pashokje. 

Aan de andere kant de duidelijke keus aan mij hoe ik straks dat hokje uit loop. Mijn reactie normaliter hierop was mij zeer neerslachtig voelen. Erg chagrijnig en bot reageren tegen mijn medeshopper. Vervolgens zwichten voor een enorme Bic Mac mét milkshake after.

 

Bewustwording

En dit is precies de reden waarom bewustwording zo belangrijk is. Je hoeft jezelf niet altijd mooi te vinden, te embracen of jezelf positief te voelen. Het gaat erom welk gedrag het gevolg is van dat gevoel. Doorvoel je het vervelende gevoel of schiet je in je oude gedragspatronen. Aan jezelf de keus. Dat keuzemoment wordt steeds makkelijker zichtbaar als je ermee oefent.  Hoe vaker je afstand neemt van emoties of lastige gevoelens, hoe makkelijker het wordt overzicht te krijgen. Hiermee bedoel ik niet dat je deze lastige emoties en gevoelens moet wegstoppen of negeren, je mag deze er laten zijn zonder dat je jezelf ermee identificeert.   

Jij bepaalt!

Laat jij je geluk of eigenwaarde afhangen van een cijfertje. Op de weegschaal, in je kleidinglabel, op je fitbit en dergelijke, dan ben jij niet meer degene die bepaalt wanneer jij je gelukkig of waardig voelt. Dat cijfertje bepaalt. Ik wil hiermee niet zeggen dat je je weegschaal of je Fitbit uit het raam moet gooien. Ik wil je enkel uitnodigen om de emotionele lading die er bovenop komt of de afhankelijkheid ervan voor jezelf te onderzoeken. Er zullen momenten zijn die je direct doen herinneren aan een gevoel van vroeger, dat betekent niet dat je hoeft te reageren zoals toen. Onthoudt dat jij bepaalt.

Al deze inzichten in dat korte moment van het kleding passen en de gesprongen knoop er provisorisch terug aan te proberen krijgen zorgde er wel voor dat ik ditmaal tevreden naar buiten liep, waar mijn man op het mannenbankje zat te wachten met mijn milkshake. Iets waar ik oprecht en bewust onwijs van heb genoten ?