Terwijl ik dit artikel schrijf wordt ik geterroriseerd door een vlieg. Hij vliegt steeds voor het beeldscherm, gaat op mijn handen zitten. Bah. Hij leidt me af. Irritant. Ironisch gezien gaat dit artikel over wat mindfulness mij gebracht heeft. Ga ik mindful om met een irritante vlieg, we zullen er achter komen aan het eind van dit artikel. 

 

Tijdens mijn depressie was ik gezegend met liefdevolle mensen in mijn buurt die mij kwamen helpen met alledaagse klusjes en de zorg voor mijn baby zodat ik mij even kon terug trekken.  Op commando kan ik – en jij misschien ook niet – genieten. Daar zat ik dan met een tijdschrift en een kopje thee te kijken naar de klok. ‘Ik heb nu 45 min voor mezelf. Ik MOET er NU van genieten.’ Maar de onrust groeide als rijst in een snelkookpan en ik was nog verder verwijderd van de ontspanning die ik zo graag voor me zag.

 

Mindfulness

Op mijn pad naar herstel kwam mindfulness. Niet geheel onbekend, ik had de uitgebreide theorieën en wetenschappelijke onderbouwingen tijdens mijn studie psychologie uitvoerig bestudeerd. Nu was ik degene die wel een significante verhoging van mijn welzijn kon gebruiken. Baat het niet dan schaadt het niet. Ik begon aan een training van 8-weken.

Tijdens de training kwamen verschillende meditaties aan bod én huiswerk. Ik weet nog dat ik dacht: ‘Oh god, please geen huiswerk’. Maar een bodybuilder bouwt ook geen spieren op door alleen maar af en toe op de crosstrainer te stappen. Ik wilde rust in mijn hoofd. Dus was er werk aan de winkel. En wat is nou 8 weken.

 

Gedachten en gevoelens

Allereerst gaf mindfulness mij inzicht in mijn gedachten. Met name mijn zelfkritische gedachten. Ik had een gezonde baby, lichamelijk herstelde ik goed en ik had liefdevolle en begripvolle mensen om mij heen. Ik had geen enkele reden om depressief te zijn- ik mocht mij niet zo voelen – waarom voel ik mij toch zo? Ik leerde afstand te nemen van deze gedachten en ze te zien als losse woorden die zinnen en uiteindelijk gedachten vormen. Niets meer en niets minder dan dat.

Ik ervaarde daarnaast hoe het is om onprettige gevoelens er te laten zijn. Over onprettige gevoelens gesproken. De vlieg heeft mij al irritatie, verlangen om hem dood te slaan, schuldgevoel daarover en boosheid bezorgd. Ook dit mag er allemaal zijn, het is niet leuk, maar het is er nu toch. Tijdens mijn herstel werd het voor mij steeds weer makkelijker om te kunnen genieten, lukte dat niet dan was dit oké. Hoe sneller ik de momentjes van moeten in de gaten had, hoe sneller ze verdwenen en ik toch heb kunnen genieten van de drie kwartier tijdschriftplezier voor mezelf.

 

Opmerken

Opmerkzaamheid voor je gevoelens en gedachten kun je leren. Door je open te stellen voor wat zich er op elk moment tot je aandient. Zonder te oordelen en deze nieuwsgierig te verwelkomen. De vlieg blijkt nog best interessant te zijn nu hij naast me op mijn kladblok zit. De aders in de vleugels, de totaal niet in verhouding grote ogen en de pootjes die hij tegen elkaar aan wrijft alsof hij een gemeen plannetje aan het smeden is. Hij blijkt naast irritant ook best grappig te zijn. Kun je nagaan hoeveel meer dimensie er in eten, bloemen, daadwerkelijk alles om je heen zit zodra je er je volledige aandacht aan schenkt.  

 

Regie over mijn eigen leven

Daarnaast pakte ik zelf weer de regie over mijn eigen leven. Elk moment had ik zelf de keus om door te gaan met gepieker en het drama verhaal af te maken in mijn hoofd. Of om terug te keren naar het NU en te ervaren wat er zich op het huidige moment afspeelde. Drama kost zoveel tijd en energie. Door mijn zelfverzonnen drama te stoppen, kon ik mijn energie aan veel leukere dingen besteden.

Alles bleek tijdelijk te zijn, elk gevoel, elke situatie, elke ruzie, elk sprongetje van onze baby. Alles, ook de fijne gevoelens gingen wel weer een keer over. De neiging naar het strijdig vasthouden van de goede momenten werd hierdoor ook makkelijker om los te laten. 

 

Wat heeft een mindfulness-training mij uiteindelijk gebracht?

De training heeft mij dus veel goeds gebracht. Rust, balans en vrede met onrust. Ik heb het allemaal ervaren. In tegen stelling tot mijn verwachting betekende dit niet dat ik na de training zo zen als buddha door het leven ging. Ook buddha is vast weleens geïrriteerd geweest.

Mindfulness zie ik als meest natuurlijke manier van ons handelen, opmerken en reageren. Onze natuurlijke staat van zijn. Kijk maar eens hoe een kind zijn omgeving ontdekt. Onverdeelde aandacht voor een bloem en dat keer op keer, steeds opnieuw. Van kleins af aan worden we al geleerd om te oordelen. Mooi versus lelijk, leuk versus niet leuk en ga zo maar door. Aandacht wordt gesplitst tussen tv, telefoon, ontbijt en een gesprek met de partner. We laten onze keuzes bepalen door (angstgebaseerde ) ervaringen uit het verleden en zien nieuwe momenten niet als kansen.  

 

Bewustwording

Ik was mij bewust geworden dat ik meer in het huidige moment wilde leven. Door de training werd ik mij bewust wanneer dit niet het geval was. Met ups en downs begon ik na de training steeds meer in het huidige moment te leven, hierdoor kon ik mijn behoeftes en grenzen steeds beter aanvoelen en aangeven, begon ik mij vrijer en weer terug mezelf te voelen. Het vergde veel oefening, geduld en zelfcompassie. Met een 8-weekse mindfulness-training zal je een goede basis kunnen leggen voor meer rust in je hoofd. Het begint tenslotte allemaal met bewustzijn. Daar waar je je niet bewust van bent zal je ook niet kunnen veranderen.  

De vlieg heb ik inmiddels met geweld proberen te verjagen en met liefde verzocht op te moven. Niks leek te helpen. Pas toen ik de vlieg er liet zijn, inclusief mijn gevoelens erover, kwam opeens het besef dat niet de vlieg op zichzelf irritant was. Maar het mijn eigen gedachten waren die het maakte dat ik mij irriteerde aan de vlieg.  

Na dit inzicht was de vlieg op wonderbaarlijke manier verdwenen 😉